Koning …… Admiraal

Koning……..Admiraal

Wat ik me afvraag: Schaden de kleinere vergrijpen zoals winkeldiefstal, overvallen en behendige pocketmeesters ons meer dan hooggeplaatste functionarissen die ons een oor aannaaien? Wat ontwricht een samenleving meer? Is het niet logisch dat veel mensen geen vertrouwen meer hebben in politiek of de top van multinationals als er zo met bepaalde zaken wordt omgegaan in BV Nederland?

Het deed me gelijk denken aan de gouden tijden van De Dijk:

“Kijk nou toch aan
Wat een beschaafde man
Kent alle cijfers uit zijn kop
Zijn hemd is vers
Hij groet beleefd de pers
En je kan hem niets maken
Maar je weet dat het niet klopt
Niet dat dat hem schelen kan
Want hij eet er lekker van”

Dat de heer, die nu in het nieuws is over vermeende corruptie, goed eet dat mag iedereen zelf bepalen. Erger, veel erger is dat er aan de top – en in dit geval zelfs aan de top, die de integriteit hoog in het vaandel heeft –  nogal eens flink met puzzelstukken wordt geschoven. Door puzzelstukken, die vaak niet eens bij hetzelfde spel horen, zo in te zetten, kan er aardig onderling gesjoemeld worden. Want meer en minder is het niet.

Laatst hoorde ik dat vlak bij mijn huis het benzinestation was overvallen. Ook hoorde ik dat het al de derde keer was. Dat kwam best hard binnen. Ik dacht dat de wereld één grote ellende was. Snotapen, die voor een paar tientjes – meestal krijgen zie niet veel mee – hun toekomst vergooien en daarmee vertrouwen schaadt. Geconstrueerde inbraken door bendes, wel of niet uit Nederland, die onze huizen en bedrijven leegroven. Na een paar dagen is deze angst, als je het zo mag noemen,  verdwenen. “Goed is men op een manier, slecht op een keur aan manieren,’ zei een groot filosoof ooit. Dat slecht zijn niet verdwijnt, zei weer een ander. Of moeten we langzaam naar een Brave New World toewerken?

Uit cijfers blijkt dat het aantal inbraken en overvallen zijn afgenomen. Nu geloof ik dat cijfercarnaval niet helemaal meer. Wordt er overal aangifte van gedaan, hoeveel is er verwerkt en wat zijn kleinere vergrijpen? Een groot gedeelte is verschoven naar de digitale wereld. Ga er maar aanstaan. Als we de cijfers, die we nu hebben, op één hoop zouden kunnen gooien en daar één vergrijp van zouden kunnen maken, hoeveel weegt dat dan op tegen de grotere vergrijpen van mannen (meestal zijn het mannen), die netjes de camera inkijken, hooggeschoold zijn, mooie riante posities hebben verworven en de integriteit zelve zijn? Wat brengt nu meer ellende voort? Welk type criminaliteit schaadt het vertrouwen meer, op korte en lange termijn?

Ten eerste weet ik niet of dit onderzocht is en of je dat wel zo kunt meten. Wat ik wel weet is dat het vertrouwen in bijvoorbeeld politici flink is gedaald. Dit komt niet alleen door de enorme afstanden die er zijn, maar ook door praktijken, die ook deze week weer naar voren zijn gekomen. Of ze het lukt zich hier weer uit te redden is voor hun te hopen. Heeft de vijfde macht hier weer goed werk verricht? Ook al komt de persoon in kwestie er deze keer goed vanaf – we zullen zien – de (kelder) constructies en puzzels – en daarmee het spel – blijven gehanteerd.

Ten tweede blijft dit vraagstuk een voortdurend vraagstuk. Het ging in de tijd van de oude Westerse filosofen zo en dat zal altijd zo zijn. Maar zijn de machtsverhoudingen niet wat scheef? Om te eindigen met De Dijk:

blanke man blanke man 
met zijn witte boordje aan
denkt dat hij alles kan 

 

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Spagaat, helemaal niet!

Spagaat, helemaal niet!

Een onderbelicht fenomeen in onze maatschappij: halfbloedjes. U vermengt twee mensen en u creëert daaruit de halfbloedjes; meestal sterke mensen, moet ik zelf zeggen.
Neem nu Jesse Klaver, een halfbloed, Marokkaans en Nederlands-Indisch. Hij gebruikt zijn beide kanten, zijn bloed, zijn karakter en zijn persoonlijkheid. Wat hij naar voren brengt vanuit zijn ik – en of dat nou zijn Nederlandse skill of zijn Marokkaanse gedrag is- kan hij zelf bepalen. Monotoon is hij niet.
Ik raadpleegde mijn moeder over mijn eigen positieve gedragseigenschappen van mijn Marokkaanse zijde: open, onverschrokken, makkelijk contact makend. Ga er maar aan staan. De mindere eigenschappen heb ik maar even weggelaten. Het fenomeen halfbloedjes kunnen een brug vormen, waar men nu vaak wiggen drijft. Een simpele ongelovige exegese.

Volgens filosoof, boekenschrijver en vrouwenkenner Thierry Baudet, zijn wij bezig met het Nederlandsche volk homeopathisch (middel dat in pure vorm dezelfde symptomen opwekt als de ziekte zelf) te verdunnen met alle volkeren van de wereld. Een boude uitspraak, van een tijd geleden, waarmee antropoloog en socioloog Baudet in opspraak kwam en die hij later enigszins wegmasseerde, maar die wel nog wat uitleg behoeft. Deze column kan, gezien de omstandigheden en het voortdurend actueel karakter, als oppositie gezien worden. Een goede tegenhanger van de vele opinies over kleur, verschil en discriminatie en racisme.

Door de wetenschap is al herhaaldelijk aangegeven dat middelen uit de homeopathie erg verdunt zijn. Men spreekt over: “Het extreem verdunde eindproduct” De elite hoeft zich dus geen zorgen te maken over verdunning, raszuiverheid- excuses, cultuurzuiverheid.

Ik vind dat jammer. Zij moeten zich zorgen maken. Veel mensen, die ik heb leren kennen zijn gemengd of hebben kinderen gemaakt, die nu halfbloed zijn. Daar zijn niet perse, sterkere of kinderen uitgekomen met betere genen, maar kinderen met ontzettend mooie koppies met evenveel intellect als een ander.

Met twee benen in verschillende culturen staan brengt niet alleen meer kennis van culturen mee, maar ook verbondenheid en een bepaalde mate van respect. Alleen om die reden al – er zijn zoveel andere redenen: voeding, seksueel, geschiedenis, kunst-  raad ik aan om culturen te mengen. Want als we het niet over ras kunnen hebben in deze discussie; zoveel verschillen we in onze lichamen DNA technisch gezien niet van elkaar, dan moet het over onze culturele verschillen gaan. En met wie je kun je dan het beste praten. Juist: die mooie, sterke, verschillend opgevoede halfbloedjes. Met mij, bijvoorbeeld.

 

 

Posted in Column, Uncategorized | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Paarse vrijdag: Een grote Wens


Wie kan ik bellen en of vertellen,
Dat ik niet ben zoals zij?
Dat ik me niet aan moet stellen,
Maar zoals zij, eenvoudig en vrij!

Waar ligt de sleutel naar mijn geluk?
Ergens in een hoek waar ik niet bij kan?
De dag, waarop ik kan zeggen, dat ik hem pluk.
De sleutel, het slot en dan en dan?

Dan pas begint het, het gekonkel en gedraai,
Van vrienden van weleer.
Ooit was het leuk en in een handomdraai,
Verdwenen ze allemaal en dat doet zeer.

Nog verder alleen en achtergelaten,
Dan ik dacht dat ik was.
Dit is het begin,
Opstaan uit verzonken moeras.

Het begin naar iets groots,
Naar iets nieuws en veilig.
Ben niets meer, bijna doods,
Niemand zo groot, niemand is heilig!

Het is maar iets kleins,
Het is echt niet veel.
Ik wil mijn grijns,
Weer terug, na dit gekrakeel.

Mijn vraag aan jullie,
Is om me te beschermen.
Uit de handen van tirannie.
Ik wil stoppen met kermen.

Het is niet zo moeilijk,
Ik ben maar mens,
Niets verfoeilijk,
Bloed, vel en gedachten met één grote wens.

Dat ik kan zijn wie jullie zijn,
Mens en vrij in openheid,
Zonder vorm van schijn,
Met ons allen één, bij de tijd!

Kamal

Posted in Gedicht, Kort verhaal, Werkgerelateerd | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Waarom Nuon Pride?

Meestrijden voor een wereld waar iedereen zichzelf kan zijn en kan houden van de personen van zijn of haar keuze.

We zijn vanaf vorig jaar op grote schaal begonnen met ons diversiteitsprogramma. Gesteund door het management zijn veel mensen in het bedrijf aan het nadenken over onze positie in Nederland, Europa en de wereld. Een positie die steeds verschuift. De ene keer wat harder en sneller dan de andere keer en dat zorgt ervoor dat we alert en bij de tijd moeten zijn. Een groot bedrijf kan niet achterblijven als de maatschappij snelle veranderingen doormaakt. Dit besef is echt niet alleen binnen Nuon doorgedrongen, maar ook bij vele andere grote maatschappijen. Bij deze bedrijven, waar duizenden mensen werken, ligt een enorme verantwoordelijkheid op sociaal vlak. De crisis stuurde uiteindelijk iedereen de goede kant op.

Welke kant is dat dan? Ik belicht graag twee facetten. Eén van de goede kanten is de bewustwording dat we ons bestaansrecht enkel en alleen op u kunnen baseren: de klant, medemens en partner in hardwerkend Nederland. U zorgt ervoor dat Nuon kan bestaan. Meer dan ooit zijn we in de samenleving op zoek naar begrip, wederzijds vertrouwen en gesprekspartners die – net zoals wij – aanvoelen dat er een verschuiving in Nederland, Europa of zelfs de wereld plaatsvindt. Bijvoorbeeld als het gaat om schone energie, verduurzaming en betaalbare energie.

Een ander facet behelst de LGBT-gemeenschap. Voor mensen die niet weten wat dit betekent, het is de Engelse afkorting voor Lesbian, Gay, Bisexual en Transgenders. In dit blog kies ik speciaal deze groep (we staan vanzelfsprekend voor diversiteit binnen elke groep), omdat we immers aan de vooravond van een geweldig evenement staan: de Europride. Het hoofdthema is JOIN our Freedom En Nuon doet mee! Yes.

Deze vrijheid is niet vanzelfsprekend. Daar is hard voor gevochten en ook al heel lang. Dit gevecht, waar op internet talloze artikelen en berichtgevingen te vinden zijn, werd al voor de Tweede Wereldoorlog gevoerd en toen al waren er organisaties die zich officieel inzetten voor de LGBT gemeenschap. Deze lange strijd, die de LGBT-gemeenschap niet alleen kan voeren, duurt voort. Voort , voor mensen in andere landen. Voort, voor elke LGBT die nog vermoord en mishandeld wordt. Er zijn landen waar mensen straf krijgen, enkel en alleen door hun geaardheid. Daarom maakt het voor ons niet uit hoe je geaard bent, bij ons is iedereen welkom. Daarom ben jij bij ons in goede handen.

Posted in Column, Werkgerelateerd | Tagged , , , , , | Leave a comment

Parels (Nuon)

De maatschappij is Nuon en Nuon is de maatschappij!

Mensen, mensen en nog eens mensen: in kunst, muziek, boeken, de liefde en op het werk. Binnen Nuon zijn onze collega’s en hun verhalen zo verschillend dat je ons gerust divers mag noemen.

Wat weten we eigenlijk van onze collega’s? Wat doen ze in hun vrije tijd? Ik merk dat er bij Nuon veel talent rondloopt van diverse pluimage. Over deze diversiteit wil ik het even hebben!

Het hoger management van Vattenfall (het moederbedrijf van Nuon) heeft een diversiteitsprogramma ontwikkeld. Daarin staat beschreven wat wij willen uitdragen. Onze klanten – die in Zweden, Duitsland of Nederland wonen en werken – zijn ons beginpunt. Zij zijn meer divers dan ooit. Dit betekent dat hoe diverser wij zijn, hoe meer we onze klant begrijpen. Iedereen in het bedrijf wordt gevraagd hierover mee te denken. Hoe dichten we het gat tussen mannelijke en vrouwelijke collega’s? Hoe kijken we naar ons aannamebeleid? Eén van de belangrijkste punten op dit gebied wordt aangehaald door onze CEO Magnus Hall:

“By practising Diversity & Inclusion we honour individuals, we inspire cooperation, creativity and innovation and we satisfy our customers’ needs. Together we make the difference.”

Het programma komt precies op tijd. Binnen Vattenfall/Nuon zijn door collega’s meerdere netwerken opgericht onder de noemer Diversity. Dit is zichtbaar geworden in Zweden, Duitsland en nu ook hier. In bescheiden mate bestonden er in Nederland al een aantal netwerken, maar nooit onder de noemer Diversiteit. Het aantal deelnemers groeit en er komen steeds meer initiatieven van de grond vanuit de medewerkers zelf, denk aan netwerken voor vrouwen, LGBT en jongeren. Er komen dus vanuit twee kanten van het bedrijf initiatieven. Daarnaast moeten we niet vergeten dat de Nuon foundation, Step to Work, Prokkeldag en andere initiatieven ervoor zorgen dat onze voeten diep in de Nederlandse samenleving staan.

Doen wij met dit diversiteitsprogramma mee aan een modegril? Voelen wij dit echt? Zijn we op de manier aan het veranderen zoals de maatschappij aan het veranderen is? Staan wij midden in die samenleving of is dit alleen een papieren exercitie?

Laten we dat onder de loep nemen. Het woord “honour” uit het citaat van CEO Magnus Hall is de meest stuwende kracht. Ik vertaal dit voor het gemak maar even in: eren, waarderen, respecteren. Wordt iedereen geëerd en behandeld zoals we behandeld en geëerd willen worden? Vast niet overal en altijd in voldoende mate. Dat hoeft ook niet! Als de intentie er maar wel is. Dat we ons bewust zijn van collega’s en anderen om ons heen. Dat we zien welke parels er allemaal binnen dit bedrijf werken en hen kansen geven. Dat we naar hun verhalen en ideeën luisteren, zoals we ook naar onze klanten luisteren.

Kortom: we zijn op de goede weg. We doen bijvoorbeeld mee aan de Gay Pride! Dat was een aantal jaren geleden ondenkbaar. Het gaat natuurlijk veel verder dan dat. Ik haal nog maar eens het handboek diversity aan:

Create a culture where people feel valued and able to contribute regardless of gender identity, sexual orientation, education, age, cultural heritage, ethnicity, experience, family status, beliefs, religion and perspectives.

De maatschappij is Nuon en Nuon is de maatschappij! We zijn op de goede weg.

Posted in Column, Werkgerelateerd | Tagged , , , | Leave a comment

Een leuk spel

Jacob lag op de bank. Zijn voeten had hij op de tafel gelegd. Vader zat rechts van hem en zijn moeder zat links. Ze keken naar het achtuurjournaal met Rob Trip. Ongeveer in het midden van het journaal schoot Jacob uit zijn favoriete positie en bracht zijn handen voor zijn ogen. Hij voelde een rilling vanuit zijn nek over zijn rug gaan. Zijn schouders schudden en hij knakte zijn nek door zijn hoofd snel naar links te bewegen.
‘Wat is er?’ vroeg zijn moeder.
‘Dit ken ik?
‘Wat ken je?’ zei zijn vader.
‘Deze stad. Ik ken dat gebied.’

Een aantal weken geleden begon Jacob met een eenvoudig spel op de computer. Drone! Het spel was simpel en leek op “helikopter”. Daarna kocht hij een spel op internet. Met dat spel – dat levensecht leek- kon hij samen met anderen oorlog voeren. Er waren er die tanks bestuurden en er waren er die hoog boven in de lucht in de nieuwste straaljagers vlogen. Jacob bestuurde een drone. De strategie bepaalden ze zelf. Het kon zijn dat hij met iemand uit Australië, de Verenigende Staten van Amerika, China of Rusland een team vormde. Er werd live met elkaar gesproken.
Jacob werd goed in het spel en hij had talent voor strategie. In rap tempo leerde hij codes, symbolen en namen kennen, die ook in het echte leger werden gebruikt.
Soms liep hij door zijn kamer te ijsberen, te broeden op een plan. Als hij dan een aanvalsplan had bedacht stuurde hij die door middel van gecodeerde nieuwe namen en symbolen door. De vijand kon immers meekijken of meeluisteren.

Ergens in de tweede week gebeurde er iets raars met zijn beeldscherm of zijn computer zelf. Tijdens het decoderen van informatie van de andere partij begon zijn beeld te storen. Wel hoorde hij iemand die hem coördinaten doorgaf. Snel schreef hij ze op. Het beeld ging weer recht. De coördinaten waren vreemd.
Zijn drone steeg op en vloog van het oorlogsgebied vandaan. Jacobs teamgenoten vroegen zich af wat hij deed en of dit weer een of andere rare tactiek van hem was. Hij wist het niet. Op zijn tweede scherm volgde hij de drone. Het beeld was niet echt scherp. Toch zag hij in welke richting de drone vloog. Zand, nog meer zand en daarna een stad.

‘Doe niet zo gek. Dat is Aleppo, waar moet je dat van kennen? Van de verschrikkelijke beelden natuurlijk, die we al maandenlang zien, zeker,’ reageerde zijn vader opnieuw.
‘Nee, ik ken het anders, ik ken de coördinaten en ik weet precies welk deel dit van de stad dit is. Al die arme kinderen, kijk dan toch? Wat heb ik gedaan? Die coördinaten heb ik vanmiddag ingevoerd, zoals ik die twee weken geleden ook heb ingevoerd. Nee!’
‘Stop nu! Je maakt me bang,’ zei zijn moeder. Hij rende naar boven.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Achluofobie

Achluofobie

 

‘Heleen, ik voel me zo ontzettend schuldig.’
‘Dat hoeft toch niet, jij kon er helemaal niets aan doen. Hij was er en jij, maar niet samen, toch?
‘Ja, maar toch, het is wel mijn ex. Ik had hem wel zien lopen en hij zag mij ook een paar keer. Alsof we op elkaar aan het letten waren. Alsof er nog een klik was. Ik voelde niet veel hoor, maar toch hij was er wel.
‘Dan nog, het was een groot feest in een heel groot pand, met allerlei schimmige doorgangen en kamertjes. Het had gewoon niet gekund, weet je. Je had hem niet de hele tijd in de gaten kunnen houden.’
‘Ik heb net een lange mail van hem gekregen, waarin hij uitlegt hoe het gegaan is en wat het voor hem betekende. Hij wil niet dat ik me schuldig voel. Ik kende zijn probleem, maar dit verwacht je niet. Het is en blijft een heel lieve jongen, dat is het.’
‘Dat is het zeker, ik vond het jammer dat jullie niet meer met elkaar gingen. Wat je over hem vertelde en hoe hij in bed was.’
‘Doe niet zo gek, joh, hier lees dit eerst maar eens.’

Beste Chantal,

Ik weet dat je erg geschrokken bent, nadat je me hebt zien liggen in die kleine opslag op de derde verdieping. Met een aantal jongens, die ik weleens op school had gezien, spraken we over angsten en ik durfde – ik ben te eerlijk – te vertellen over mijn grootste angst. Ik dacht dat het relaxte jongens waren en niet van die feutachtigen, met al hun spelletjes. Kinderen! Ik was nogal specifiek geweest en dat zou ze de drempel over hebben geholpen. Of was het die coke die ze voor mijn neus aan het snuiven waren? In ieder geval, ik werd naar boven geduwd en ze gooiden me in een kamertje waar geen licht aan was. Ze deden de deur dicht. Ik hoorde het slot erop gaan. Ik hoorde een paar seconden later nog een deur open en weer dicht gaan en wat van de bass dat van het feestje kwam. Verder niets.
In het begin lachte ik nog een beetje. Ze zouden direct terugkomen en me hieruit halen. Ik dacht dat ze het wel zouden begrijpen. Een geintje is oké, daar ben ik ook wel van, maar dit was niet leuk meer. Dit duurde wel erg lang en het werd uiteindelijk de langste twee en half uur van mijn leven.

Opeens voelde ik iets door mijn haar gaan. Ik luisterde en hoorde iemand zuchten, of dat dacht ik, van dichtbij. Ik reikte met mijn arm naar voren en voelde niets. Toen begon het pas echt. Ik begon te zweten en mijn linkeroor begon te suizen. Een harde piep! Mijn adem stokte en ik moest en aantal keer kokhalzen om weer adem te kunnen krijgen. Ik dacht aan de angsten van vroeger, het beest waarvoor ik altijd bang was geweest. Ik was nog geen tien minuten onderweg. Ik probeerde houvast te krijgen. Daarna struikelde ik over een emmer, kwam met mijn hoofd tegen een lade van een kast en stond daarna met mijn rug tegen de muur. Die muur waar ik later mijn vingers aan open heb gehaald.

Ik verloor de controle. Ik heb mijn monster van heel dichtbij gezien, Chantal. Voor me, naast me, in me. Mijn rechteroog ben ik kwijt. Ik probeerde achter mijn oogbal te komen, omdat ik dacht dat er iets in mijn oog was gekropen. Mijn broer tikt deze mail nu, omdat ik nog steeds niet kan tikken, de nagels zijn nog niet stevig genoeg terug aangegroeid.

‘Jezus, ik kan niet verder lezen dan dit door. Wat erg.
‘Het ergste dat me bij is gebleven is het moment dat ik de deur opende en aan de linkerkant de lichtknop voelde en hem zag. De angst in zijn gezicht, wat hij brabbelde en overal dat bloed. Ineengekrompen in een hoek. Alsof hij duivel van dichtbij had gezien. Leuk geintje, hè?’

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment