Afscheid

Afscheid

Halfdronken luisterde ik naar de muziek van het afscheid nemen. De kou van prachtige sneeuw drong tegen het raam op. Niet op deze dag. Deze dag is niet om koud te worden. Het is een koude dag.

Misschien gaat dat wel zo met afscheid nemen. Het zal niet meer worden, iets wat was is uit de tijd gegaan.  Een goede vriend heeft onze tijd verlaten en zal op verschillende manieren tijd herenigen. Hulde aan een groot man.

Van de eenvoudigste zaken afscheid nemen. Op het toilet dwaalt je geest naar je scrotum en 4 minuten later scheer je haar van je ronde bolletje. Weg, hupza. Afscheid.  Iets langer duurde het voordat ik afscheid kon nemen van Neerlands meest gewild product. Valt dit product, dan struikelt de westelijke wereld er vlak achteraan. Een zuipend, rubber vretend, asfaltmaffia penetrerend vervoersmiddel dat onze mannenharten sneller laat kloppen. Inderdaad ja, afscheid nemen van je auto. Een hard en meedogenloos besluit. Niet een, niet twee, niet drie keer schijten op de zwarte bril. Een kakafonie aan “uit de bilnaad  scheuren” was nodig voor deze beslissing.

“Zal je dat nou wel doen?. Is dat nou nodig? Het is toch handig voor boodschappen en wat denk je van onze uitjes naar Flevoland en Groningen. Samen trillen op aardbevingen. Een van onze leukste bezigheden, maar wel in die verdomde auto, Freddie? Hoe moet ik nu naar de supermarkt die zeker 5 mimnuten van ons vandaan ligt, Freddie? Freddie verdomme!”

Een hard en meedogenloos besluit. Het kan ook anders. Jarenlang broedden op het nest. De zaken uitvoeren waar je voor geboren bent. Steeds scherper in beeld hebben waar het nest vol mee zit. Waar je zelf vol van bent. Jarenlang symbool staan voor een natie. Een natie die bewezen heeft zichzelf af te kunnen zwakken naar een venijnig hypocriet volkje. Maar daar stond ze. Voor velen moeder en moeder tegelijk. Met zakelijk vernunft dat van het chartale geld afdroop. In vele landen en net zoveel handtekeningen, overal. Een aanpassingsvermogen dat elke situatie de baas kon. Eerlijk is eerlijk. Hier is afscheid nemen alsof je afscheid neemt van een der Sesamstraten. Of je nu wil of niet. De Koningin, hopza, hopza, hopza. Ook hier weer iets nieuws.

Afscheid nemen, een geboorte van nieuws, anders of een berusting in wat was. Zo nemen we mee van diegene die ons raakte. Zo nemen we mee van afscheid van materiële zaken. Zo nemen we mee van helden, met hun voorbeelden en of symbolen die ons raakten. Of helemaal niet raakten. Het is niet meer. Maar wat heeft het gebracht en waar ging het mee weg? Met welk nieuws worden we overdonderd?

Waar neem jij afscheid van en wat illumineert nu?

Advertisements

About Kamal Bergman

Ik ben een Nederlandse schrijver en ik schrijf columns, blogs en korte verhalen. Ik woon en werk in Amsterdam. Naast schrijven ben ik muzikant in de band The Sound Press en werk ik in het sociaal domein. Op dit moment werk ik aan een nieuw boek over twee totaal verschillende homoseksuele jongens, die gevangen zitten in oude tradities, geloofsovertuigingen, familiaire omstandigheden en een maatschappij die mensen uitsluit en tegenover...
This entry was posted in Column. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s