Een leuk spel

Jacob lag op de bank. Zijn voeten had hij op de tafel gelegd. Vader zat rechts van hem en zijn moeder zat links. Ze keken naar het achtuurjournaal met Rob Trip. Ongeveer in het midden van het journaal schoot Jacob uit zijn favoriete positie en bracht zijn handen voor zijn ogen. Hij voelde een rilling vanuit zijn nek over zijn rug gaan. Zijn schouders schudden en hij knakte zijn nek door zijn hoofd snel naar links te bewegen.
‘Wat is er?’ vroeg zijn moeder.
‘Dit ken ik?
‘Wat ken je?’ zei zijn vader.
‘Deze stad. Ik ken dat gebied.’

Een aantal weken geleden begon Jacob met een eenvoudig spel op de computer. Drone! Het spel was simpel en leek op “helikopter”. Daarna kocht hij een spel op internet. Met dat spel – dat levensecht leek- kon hij samen met anderen oorlog voeren. Er waren er die tanks bestuurden en er waren er die hoog boven in de lucht in de nieuwste straaljagers vlogen. Jacob bestuurde een drone. De strategie bepaalden ze zelf. Het kon zijn dat hij met iemand uit Australië, de Verenigende Staten van Amerika, China of Rusland een team vormde. Er werd live met elkaar gesproken.
Jacob werd goed in het spel en hij had talent voor strategie. In rap tempo leerde hij codes, symbolen en namen kennen, die ook in het echte leger werden gebruikt.
Soms liep hij door zijn kamer te ijsberen, te broeden op een plan. Als hij dan een aanvalsplan had bedacht stuurde hij die door middel van gecodeerde nieuwe namen en symbolen door. De vijand kon immers meekijken of meeluisteren.

Ergens in de tweede week gebeurde er iets raars met zijn beeldscherm of zijn computer zelf. Tijdens het decoderen van informatie van de andere partij begon zijn beeld te storen. Wel hoorde hij iemand die hem coördinaten doorgaf. Snel schreef hij ze op. Het beeld ging weer recht. De coördinaten waren vreemd.
Zijn drone steeg op en vloog van het oorlogsgebied vandaan. Jacobs teamgenoten vroegen zich af wat hij deed en of dit weer een of andere rare tactiek van hem was. Hij wist het niet. Op zijn tweede scherm volgde hij de drone. Het beeld was niet echt scherp. Toch zag hij in welke richting de drone vloog. Zand, nog meer zand en daarna een stad.

‘Doe niet zo gek. Dat is Aleppo, waar moet je dat van kennen? Van de verschrikkelijke beelden natuurlijk, die we al maandenlang zien, zeker,’ reageerde zijn vader opnieuw.
‘Nee, ik ken het anders, ik ken de coördinaten en ik weet precies welk deel dit van de stad dit is. Al die arme kinderen, kijk dan toch? Wat heb ik gedaan? Die coördinaten heb ik vanmiddag ingevoerd, zoals ik die twee weken geleden ook heb ingevoerd. Nee!’
‘Stop nu! Je maakt me bang,’ zei zijn moeder. Hij rende naar boven.

Advertisements

About Kamal Bergman

Columns, korte verhalen, Dramatica Destructivica (novelle) bezig met tweede en meer korte verhalen, gedichten, krant.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s